Вака изгледа една споредба.

Отворените луѓе се интелектуално љубопитни, ја ценат уметноста и се чувствителни на убавината. Во споредба со затворените луѓе, тие обично се посвесни за своите чувства. Тие најчесто размислуваат и постапуваат на индивидуалистички и неконформистички начин. Интелектуалците обично имаат висок резултат на отвореноста кон искуства, па затоа овој фактор се нарекува и Култура или Интелект.

Сепак, интелектот најверојатно е најдобро да се смета за еден аспект на отвореноста кон искуства. Резултатите на отвореноста кон искуства се само умерено поврзани со годините образование и со резултатите на стандардните тестови за интелигенција.

Друга одлика на отворениот когнитивен стил е леснотијата на размислување со симболи и апстракции кои се далеку од конкретното искуство. Зависно од специфичните интелектуални способности на поединецот, ова симболичко мислење може да има форма на математичко, логичко или геометриско размислување, уметничка и метафорична употреба на јазикот, компонирање или изведување музика, или некоја од многубројните визуелни и изведувачки уметности.

Луѓето со низок резултат на отвореноста кон искуства обично имаат тесни, вообичаени интереси. Тие го претпочитаат едноставното, директното и очигледното пред сложеното, двосмисленото и суптилното. Можат со сомнеж да гледаат на уметноста и науката, сметајќи ги за нејасни или без практична корист. Затворените луѓе го претпочитаат познатото пред новото; тие се конзервативни и се спротивставуваат на промените.

Психолозите, кои честопати и самите се отворени кон искуства, често ја претставуваат отвореноста како поздрава или позрела особина. Меѓутоа, отворениот и затворениот стил на размислување се корисни во различни средини. Интелектуалниот стил на отворената личност може добро да му послужи на професор, но истражувањата покажале дека затвореното размислување е поврзано со подобар работен учинок во полицијата, продажбата и голем број услужни занимања.

Импулсите сами по себе не се лоши; понекогаш временскиот притисок бара брза одлука, а постапувањето според првиот импулс може да биде ефикасен одговор. Исто така, во време на игра наместо работа, спонтаното и импулсивно однесување може да биде забавно. Другите можат да ги доживуваат импулсивните луѓе како живописни, забавни за дружење и откачени.

Сепак, постапувањето според импулс може да доведе до проблеми на повеќе начини. Некои импулси се антисоцијални. Неконтролираните антисоцијални постапки не само што им штетат на другите членови на општеството, туку можат да доведат и до одмазда кон оној што ги извршил. Друг проблем со импулсивните постапки е што тие често носат непосредна награда, но и непожелни долгорочни последици. Примери се претераното дружење што води до губење на работата, навреда што предизвикува раскинување на важна врска или користење дроги за задоволство што на крајот го уништуваат здравјето.

Импулсивното однесување, дури и кога не е сериозно деструктивно, значително ја намалува ефикасноста на човекот. Импулсивното постапување не остава простор за размислување за други можни патишта, од кои некои би биле помудри од импулсивниот избор. Импулсивноста исто така ги одвлекува луѓето при проекти што бараат организиран редослед на чекори или фази. Затоа достигнувањата на импулсивната личност се мали, расфрлани и неконзистентни.

Обележје на интелигенцијата, она што потенцијално ги одвојува луѓето од претходните форми на живот, е способноста да се размислува за идните последици пред да се постапи според импулс. Интелигентната активност вклучува размислување за долгорочни цели, организирање и планирање на патиштата до тие цели и истрајување кон своите цели и покрај краткотрајните спротивни импулси. Идејата дека интелигенцијата вклучува контрола на импулсите добро е изразена со зборот разборитост, алтернативен назив за доменот на совесноста. Разборит значи и мудар и претпазлив.

Луѓето со висок резултат на скалата за совесност навистина се доживуваат од другите како интелигентни. Придобивките од високата совесност се очигледни. Совесните луѓе ги избегнуваат проблемите и постигнуваат висок успех преку целно планирање и истрајност. Другите позитивно ги гледаат и како интелигентни и доверливи. Од негативна страна, тие можат да бидат компулзивни перфекционисти и работохоличари. Освен тоа, екстремно совесните луѓе може да се сметаат за крути и досадни.

Несовесните луѓе можат да бидат критикувани за нивната недоверливост, недостигот на амбиција и непочитувањето на границите, но ќе доживеат многу краткотрајни задоволства и никогаш нема да ги наречат крути.

Екстравертите уживаат да бидат со луѓе, полни се со енергија и често доживуваат позитивни емоции. Обично се ентузијастични, насочени кон акција и веројатно ќе речат „Да!“ или „Ајде!“ на секоја можност за возбуда. Во група сакаат да зборуваат, да се наметнуваат и да привлекуваат внимание кон себе.

На интровертите им недостасуваат бујноста, енергијата и нивото на активност на екстравертите. Обично се тивки, сталожени, промислени и оддалечени од социјалниот свет. Нивната помала социјална вклученост не треба да се толкува како срамежливост или депресија; интровертот едноставно има потреба од помалку стимулација од екстравертот и претпочита да биде сам.

Независноста и воздржаноста на интровертот понекогаш погрешно се сфаќаат како недружељубивост или ароганција. Всушност, интроверт со висок резултат на димензијата пријатност нема сам да бара друштво, но ќе биде сосема љубезен кога некој ќе му пристапи.

Затоа тие се внимателни, љубезни, дарежливи, подготвени да помогнат и да ги усогласат своите интереси со интересите на другите. Пријатните луѓе имаат и оптимистички поглед на човечката природа. Веруваат дека луѓето во основа се чесни, пристојни и доверливи.

Непријатните луѓе го ставаат сопствениот интерес пред добрите односи со другите. Генерално не се грижат за благосостојбата на другите и затоа ретко се залагаат за други луѓе. Понекогаш нивниот скептицизам кон мотивите на другите ги прави сомничави, нељубезни и несоработливи.

Пријатноста очигледно е предност за стекнување и задржување популарност. Пријатните луѓе се посакани од непријатните. Од друга страна, пријатноста не е корисна во ситуации што бараат тешки или сосема објективни одлуки. Непријатните луѓе можат да бидат одлични научници, критичари или војници.

Фројд првично го користел терминот невроза за да опише состојба што се одликува со ментална вознемиреност, емоционално страдање и неспособност ефикасно да се справиме со нормалните барања на животот. Тој сугерирал дека секој покажува некои знаци на невроза, но дека се разликуваме по степенот на страдање и по специфичните симптоми на вознемиреност. Денес невротицизмот се однесува на склоноста да се доживуваат негативни чувства.

Оние со висок резултат на невротицизмот можеби доживуваат првенствено едно специфично негативно чувство, како анксиозност, гнев или депресија, но веројатно доживуваат повеќе од овие емоции.

Луѓето со висок невротицизам се емоционално реактивни. Реагираат емоционално на настани што не би влијаеле на повеќето луѓе, а нивните реакции обично се поинтензивни од вообичаеното. Почесто ги толкуваат обичните ситуации како заканувачки, а малите фрустрации како безнадежно тешки.

Нивните негативни емоционални реакции обично траат невообичаено долго, што значи дека често се лошо расположени. Овие проблеми со регулирањето на емоциите можат да ја намалат способноста на невротичната личност јасно да размислува, да донесува одлуки и ефикасно да се справува со стресот.