Kështu duket një krahasim i një grupi të madh.

Njerëzit e hapur janë intelektualisht kureshtarë, e vlerësojnë artin dhe janë të ndjeshëm ndaj së bukurës. Krahasuar me njerëzit e mbyllur, ata priren të jenë më të vetëdijshëm për ndjenjat e veta. Priren të mendojnë dhe të veprojnë në mënyra individualiste dhe jokonformiste. Intelektualët zakonisht kanë rezultate të larta në Hapjen ndaj përvojave; për pasojë, ky faktor është quajtur edhe Kulturë ose Intelekt.

Megjithatë, Intelekti ndoshta shihet më mirë si një aspekt i hapjes ndaj përvojave. Rezultatet në Hapjen ndaj përvojave lidhen vetëm në mënyrë të moderuar me vitet e shkollimit dhe me rezultatet në testet standarde të inteligjencës.

Një tipar tjetër i stilit të hapur njohës është lehtësia për të menduar me simbole dhe abstraksione larg përvojës konkrete. Në varësi të aftësive të veçanta intelektuale të individit, ky mendim simbolik mund të marrë formën e të menduarit matematik, logjik ose gjeometrik, të përdorimit artistik dhe metaforik të gjuhës, të kompozimit ose interpretimit muzikor, ose të njërit prej arteve të shumta pamore apo skenike.

Njerëzit me rezultate të ulëta në hapjen ndaj përvojave priren të kenë interesa të ngushta dhe të zakonshme. Ata preferojnë të thjeshtën, të drejtpërdrejtën dhe të dukshmen në vend të së ndërlikuarës, të dykuptimtës dhe të hollës. Mund t'i shohin artet dhe shkencat me dyshim, duke i konsideruar këto përpjekje si të errëta ose pa ndonjë dobi praktike. Njerëzit e mbyllur preferojnë të njohurën në vend të së resë; janë konservatorë dhe i rezistojnë ndryshimit.

Hapja shpesh paraqitet si më e shëndetshme ose më e pjekur nga psikologët, të cilët shpesh janë vetë të hapur ndaj përvojave. Megjithatë, stilet e hapura dhe të mbyllura të të menduarit janë të dobishme në mjedise të ndryshme. Stili intelektual i njeriut të hapur mund t'i shërbejë mirë një profesori, por kërkimet kanë treguar se mendimi i mbyllur lidhet me performancë më të lartë në punë në polici, në shitje dhe në një sërë profesionesh të shërbimit.

Impulset nuk janë të këqija në vetvete; ndonjëherë mungesa e kohës kërkon një vendim të menjëhershëm, dhe veprimi sipas impulsit të parë mund të jetë një përgjigje e efektshme. Gjithashtu, në kohë argëtimi dhe jo pune, të veprosh në mënyrë spontane dhe impulsive mund të jetë zbavitëse. Individët impulsivë mund të shihen nga të tjerët si plot ngjyra, të këndshëm për shoqëri dhe pak të çmendur në kuptimin e mirë.

Megjithatë, veprimi sipas impulsit mund të sjellë telashe në shumë mënyra. Disa impulse janë antisociale. Veprimet antisociale të pakontrolluara jo vetëm që u bëjnë dëm anëtarëve të tjerë të shoqërisë, por mund të sjellin edhe hakmarrje ndaj atij që i kryen këto veprime impulsive. Një problem tjetër me veprimet impulsive është se ato shpesh japin shpërblime të menjëhershme, por pasoja të padëshiruara afatgjata. Shembuj janë shoqërizimi i tepruar që çon në pushim nga puna, një fyerje e hedhur që shkakton prishjen e një marrëdhënieje të rëndësishme, ose përdorimi i drogave kënaqësidhënëse që në fund e shkatërrojnë shëndetin.

Sjellja impulsive, edhe kur nuk është seriozisht shkatërruese, e ul ndjeshëm efektshmërinë e një personi. Veprimi impulsiv nuk lë vend për të shqyrtuar rrugë të tjera veprimi, disa prej të cilave do të kishin qenë më të mençura se zgjedhja impulsive. Impulsiviteti i nxjerr njerëzit nga rruga edhe gjatë projekteve që kërkojnë një radhë të organizuar hapash ose fazash. Arritjet e një personi impulsiv janë për rrjedhojë të vogla, të shpërndara dhe të paqëndrueshme.

Një shenjë dalluese e inteligjencës, ajo që potencialisht i ndan qeniet njerëzore nga format më të hershme të jetës, është aftësia për të menduar për pasojat e ardhshme para se të veprosh sipas një impulsi. Veprimtaria inteligjente përfshin shqyrtimin e qëllimeve afatgjata, organizimin dhe planifikimin e rrugëve drejt këtyre qëllimeve, dhe këmbënguljen drejt tyre përballë impulseve jetëshkurtra që shtyjnë në drejtim të kundërt. Ideja se inteligjenca përfshin kontrollin e impulseve përmblidhet bukur nga termi maturi, një emërtim tjetër për dimensionin e Ndërgjegjshmërisë. I matur do të thotë njëkohësisht i mençur dhe i kujdesshëm.

Personat me rezultate të larta në shkallën e Ndërgjegjshmërisë perceptohen në fakt nga të tjerët si inteligjentë. Përfitimet e ndërgjegjshmërisë së lartë janë të dukshme. Individët e ndërgjegjshëm u shmangen telasheve dhe arrijnë nivele të larta suksesi përmes planifikimit të qëllimshëm dhe këmbënguljes. Ata shihen gjithashtu pozitivisht nga të tjerët si inteligjentë dhe të besueshëm. Nga ana negative, mund të jenë perfeksionistë kompulsivë dhe të varur nga puna. Për më tepër, individët jashtëzakonisht të ndërgjegjshëm mund të shihen si të ngurtë dhe të mërzitshëm.

Njerëzit e pandërgjegjshëm mund të kritikohen për mungesën e besueshmërisë, mungesën e ambicies dhe paaftësinë për t'u mbajtur brenda kornizave, por ata do të përjetojnë shumë kënaqësi të çastit dhe askush nuk do t'i quajë kurrë të ngurtë.

Ekstravertët kënaqen kur janë me njerëz, janë plot energji dhe shpesh përjetojnë emocione pozitive. Ata priren të jenë individë entuziastë dhe të orientuar drejt veprimit, që ka gjasa të thonë «Po!» ose «Shkojmë!» ndaj mundësive për emocione të forta. Në grup u pëlqen të flasin, të imponohen dhe të tërheqin vëmendjen mbi vete.

Introvertëve u mungon gjallëria, energjia dhe niveli i aktivitetit të ekstravertëve. Ata priren të jenë të qetë, të përmbajtur, të matur dhe të shkëputur nga bota sociale. Mungesa e tyre e përfshirjes sociale nuk duhet interpretuar si ndrojtje apo depresion; introverti thjesht ka nevojë për më pak stimulim se një ekstravert dhe preferon të jetë vetëm.

Pavarësia dhe rezerva e introvertit ngatërrohen ndonjëherë me mungesë miqësie apo arrogancë. Në të vërtetë, një introvert me rezultat të lartë në dimensionin e pëlqyeshmërisë nuk do t'i kërkojë vetë të tjerët, por do të jetë mjaft i këndshëm kur i afrohen.

Për këtë arsye ata janë të vëmendshëm, miqësorë, bujarë, të gatshëm për të ndihmuar dhe të gatshëm t'i pajtojnë interesat e tyre me ato të të tjerëve. Njerëzit e pëlqyeshëm kanë gjithashtu një pamje optimiste për natyrën njerëzore. Ata besojnë se njerëzit janë në thelb të ndershëm, të hijshëm dhe të besueshëm.

Individët e papëlqyeshëm e vënë interesin vetjak mbi të shkuarit mirë me të tjerët. Në përgjithësi nuk shqetësohen për mirëqenien e të tjerëve dhe për këtë arsye ka pak gjasa të sakrifikohen për njerëzit e tjerë. Ndonjëherë skepticizmi i tyre ndaj motiveve të të tjerëve i bën dyshues, jomiqësorë dhe jobashkëpunues.

Pëlqyeshmëria është dukshëm e dobishme për të fituar dhe ruajtur popullaritetin. Njerëzit e pëlqyeshëm pëlqehen më shumë se ata të papëlqyeshëm. Nga ana tjetër, pëlqyeshmëria nuk është e dobishme në situata që kërkojnë vendime të ashpra ose krejtësisht objektive. Njerëzit e papëlqyeshëm mund të bëhen shkencëtarë, kritikë ose ushtarë të shkëlqyer.

Frojdi e përdori fillimisht termin neurozë për të përshkruar një gjendje të karakterizuar nga shqetësim mendor, vuajtje emocionale dhe paaftësi për t'u përballur me efektshmëri me kërkesat normale të jetës. Ai sugjeroi se të gjithë shfaqim disa shenja neuroze, por se ndryshojmë nga shkalla e vuajtjes dhe nga simptomat tona të veçanta të shqetësimit. Sot neurotizmi i referohet prirjes për të përjetuar ndjenja negative.

Ata me rezultate të larta në Neurotizëm mund të përjetojnë kryesisht një ndjenjë të caktuar negative, si ankth, zemërim ose depresion, por ka gjasa të përjetojnë disa prej këtyre emocioneve.

Njerëzit me neurotizëm të lartë janë emocionalisht reaktivë. Ata reagojnë emocionalisht ndaj ngjarjeve që nuk do të preknin shumicën e njerëzve, dhe reagimet e tyre priren të jenë më të forta se zakonisht. Kanë më shumë gjasa t'i interpretojnë situatat e zakonshme si kërcënuese dhe zhgënjimet e vogla si të vështira pa shpresë.

Reagimet e tyre emocionale negative priren të zgjasin për periudha jashtëzakonisht të gjata, që do të thotë se shpesh janë në humor të keq. Këto probleme në rregullimin e emocioneve mund ta ulin aftësinë e një personi neurotik për të menduar qartë, për të marrë vendime dhe për t'u përballur me efektshmëri me stresin.