Tak wygląda porównanie zespołu.

Osoby otwarte są intelektualnie ciekawe, cenią sztukę i są wrażliwe na piękno. W porównaniu z osobami zamkniętymi lepiej zdają sobie sprawę z własnych uczuć. Myślą i działają w sposób indywidualistyczny i niekonformistyczny. Intelektualiści zwykle uzyskują wysokie wyniki w otwartości na doświadczenie, dlatego czynnik ten bywa też nazywany kulturą lub intelektem.

Intelekt najlepiej jednak traktować jako jeden z aspektów otwartości na doświadczenie. Wyniki w otwartości na doświadczenie tylko w umiarkowanym stopniu wiążą się z liczbą lat nauki i wynikami standardowych testów inteligencji.

Inną cechą otwartego stylu poznawczego jest łatwość myślenia symbolami i abstrakcjami, dalekimi od konkretnego doświadczenia. W zależności od konkretnych zdolności intelektualnych danej osoby takie symboliczne poznanie może przybierać formę myślenia matematycznego, logicznego lub geometrycznego, artystycznego i metaforycznego użycia języka, komponowania lub wykonywania muzyki albo jednej z wielu sztuk wizualnych czy scenicznych.

Osoby z niskimi wynikami w otwartości na doświadczenie mają zwykle wąskie, powszechne zainteresowania. Wolą to, co proste, bezpośrednie i oczywiste, od tego, co złożone, wieloznaczne i subtelne. Mogą podchodzić do sztuki i nauki z podejrzliwością, uznając je za zawiłe lub pozbawione praktycznego zastosowania. Osoby zamknięte wolą to, co znane, od nowości; są konserwatywne i niechętne zmianom.

Psychologowie, którzy sami często są otwarci na doświadczenie, nierzadko przedstawiają otwartość jako postawę zdrowszą lub dojrzalszą. Jednak otwarty i zamknięty styl myślenia sprawdzają się w różnych środowiskach. Intelektualny styl osoby otwartej może dobrze służyć profesorowi, ale badania pokazują, że zamknięty styl myślenia wiąże się z lepszymi wynikami w pracy w policji, sprzedaży i wielu zawodach usługowych.

Impulsy same w sobie nie są złe; czasem presja czasu wymaga szybkiej decyzji, a działanie pod wpływem pierwszego impulsu może być skuteczną reakcją. Poza tym w czasie zabawy, a nie pracy, spontaniczne i impulsywne działanie może być przyjemne. Osoby impulsywne bywają postrzegane przez innych jako barwne, zabawne i pełne fantazji.

Mimo to działanie pod wpływem impulsu może na wiele sposobów prowadzić do kłopotów. Niektóre impulsy są antyspołeczne. Niekontrolowane zachowania antyspołeczne nie tylko szkodzą innym członkom społeczeństwa, ale mogą też sprowadzić karę na osobę, która się ich dopuszcza. Innym problemem z impulsywnymi czynami jest to, że często przynoszą natychmiastową nagrodę, ale niepożądane skutki w dłuższej perspektywie. Przykładem może być nadmierne życie towarzyskie, które kończy się utratą pracy, rzucona w gniewie obelga, która niszczy ważną relację, albo sięganie po używki dające przyjemność, które z czasem rujnują zdrowie.

Zachowanie impulsywne, nawet gdy nie jest poważnie destrukcyjne, znacząco obniża skuteczność człowieka. Działanie pod wpływem impulsu nie pozwala rozważyć alternatywnych sposobów postępowania, z których część byłaby mądrzejsza niż impulsywny wybór. Impulsywność wytrąca też ludzi z toru podczas projektów wymagających uporządkowanej sekwencji kroków lub etapów. Osiągnięcia osoby impulsywnej są więc niewielkie, rozproszone i niespójne.

Znakiem rozpoznawczym inteligencji, tym, co potencjalnie odróżnia ludzi od wcześniejszych form życia, jest zdolność do przemyślenia przyszłych konsekwencji, zanim ulegnie się impulsowi. Inteligentne działanie polega na rozważaniu długofalowych celów, organizowaniu i planowaniu dróg do nich oraz wytrwałym dążeniu do nich wbrew krótkotrwałym impulsom. Myśl, że inteligencja wiąże się z kontrolą impulsów, dobrze oddaje słowo roztropność, alternatywna nazwa wymiaru sumienności. Roztropny znaczy zarówno mądry, jak i ostrożny.

Osoby z wysokim wynikiem w skali sumienności są rzeczywiście postrzegane przez innych jako inteligentne. Korzyści z wysokiej sumienności są oczywiste. Osoby sumienne unikają kłopotów i osiągają duże sukcesy dzięki celowemu planowaniu i wytrwałości. Inni postrzegają je też pozytywnie jako inteligentne i niezawodne. Z drugiej strony mogą być kompulsywnymi perfekcjonistami i pracoholikami. Co więcej, osoby skrajnie sumienne mogą uchodzić za sztywne i nudne.

Osoby mało sumienne mogą być krytykowane za niesolidność, brak ambicji i nietrzymanie się zasad, ale doświadczą wielu krótkotrwałych przyjemności i nikt nigdy nie nazwie ich sztywniakami.

Ekstrawertycy lubią przebywać z ludźmi, są pełni energii i często doświadczają pozytywnych emocji. Zwykle są entuzjastyczni i nastawieni na działanie, chętnie mówią „Tak!” lub „Chodźmy!”, gdy pojawia się okazja do przeżycia czegoś ekscytującego. W grupie lubią mówić, zaznaczać swoją obecność i przyciągać uwagę.

Introwertykom brakuje żywiołowości, energii i poziomu aktywności ekstrawertyków. Są zwykle cisi, stonowani, rozważni i trzymają się z dala od życia towarzyskiego. Ich małego zaangażowania społecznego nie należy interpretować jako nieśmiałości czy depresji; introwertyk po prostu potrzebuje mniej bodźców niż ekstrawertyk i woli przebywać sam.

Niezależność i powściągliwość introwertyka bywają mylone z nieuprzejmością lub arogancją. W rzeczywistości introwertyk z wysokim wynikiem w wymiarze ugodowości nie będzie szukał towarzystwa innych, ale będzie bardzo miły, gdy ktoś sam do niego podejdzie.

Są więc taktowne, przyjazne, hojne, pomocne i gotowe iść na kompromis w kwestii własnych interesów na rzecz innych. Osoby ugodowe mają też optymistyczny pogląd na naturę ludzką. Wierzą, że ludzie są z gruntu uczciwi, przyzwoici i godni zaufania.

Osoby nieugodowe stawiają własny interes ponad dobre relacje z innymi. Na ogół nie troszczą się o dobro innych, więc raczej nie będą się dla nich wysilać. Czasem ich sceptycyzm wobec motywów innych ludzi sprawia, że stają się podejrzliwe, nieprzyjazne i niechętne do współpracy.

Ugodowość jest oczywiście korzystna, gdy chodzi o zdobycie i utrzymanie popularności. Osoby ugodowe są bardziej lubiane niż osoby nieugodowe. Z drugiej strony ugodowość nie przydaje się w sytuacjach wymagających twardych lub całkowicie obiektywnych decyzji. Osoby nieugodowe mogą być doskonałymi naukowcami, krytykami lub żołnierzami.

Freud pierwotnie używał terminu nerwica do opisania stanu charakteryzującego się cierpieniem psychicznym, bólem emocjonalnym i niezdolnością do skutecznego radzenia sobie z normalnymi wymaganiami życia. Sugerował, że każdy przejawia pewne oznaki nerwicy, ale różnimy się stopniem cierpienia i konkretnymi objawami. Dziś neurotyczność oznacza skłonność do doświadczania negatywnych uczuć.

Osoby z wysokim wynikiem w neurotyczności mogą doświadczać przede wszystkim jednego konkretnego negatywnego uczucia, takiego jak lęk, złość czy przygnębienie, ale prawdopodobnie doświadczają kilku z tych emocji.

Osoby o wysokiej neurotyczności są reaktywne emocjonalnie. Reagują emocjonalnie na zdarzenia, które na większość ludzi nie miałyby wpływu, a ich reakcje są zwykle silniejsze niż przeciętnie. Częściej interpretują zwykłe sytuacje jako zagrażające, a drobne niepowodzenia jako beznadziejnie trudne.

Ich negatywne reakcje emocjonalne utrzymują się zwykle niezwykle długo, co oznacza, że często są w złym nastroju. Te problemy z regulacją emocji mogą osłabiać zdolność osoby neurotycznej do jasnego myślenia, podejmowania decyzji i skutecznego radzenia sobie ze stresem.