Neurotyczność

Neurotyczność oznacza skłonność do doświadczania negatywnych uczuć.

Freud pierwotnie używał terminu nerwica do opisania stanu charakteryzującego się cierpieniem psychicznym, bólem emocjonalnym i niezdolnością do skutecznego radzenia sobie z normalnymi wymaganiami życia. Sugerował, że każdy przejawia pewne oznaki nerwicy, ale różnimy się stopniem cierpienia i konkretnymi objawami. Dziś neurotyczność oznacza skłonność do doświadczania negatywnych uczuć.

Osoby z wysokim wynikiem w neurotyczności mogą doświadczać przede wszystkim jednego konkretnego negatywnego uczucia, takiego jak lęk, złość czy przygnębienie, ale prawdopodobnie doświadczają kilku z tych emocji.

Osoby o wysokiej neurotyczności są reaktywne emocjonalnie. Reagują emocjonalnie na zdarzenia, które na większość ludzi nie miałyby wpływu, a ich reakcje są zwykle silniejsze niż przeciętnie. Częściej interpretują zwykłe sytuacje jako zagrażające, a drobne niepowodzenia jako beznadziejnie trudne.

Ich negatywne reakcje emocjonalne utrzymują się zwykle niezwykle długo, co oznacza, że często są w złym nastroju. Te problemy z regulacją emocji mogą osłabiać zdolność osoby neurotycznej do jasnego myślenia, podejmowania decyzji i skutecznego radzenia sobie ze stresem.

Lęk

Układ „walcz lub uciekaj” w mózgu osób lękowych uruchamia się zbyt łatwo i zbyt często. Dlatego osoby o wysokim poziomie lęku często mają wrażenie, że zaraz wydarzy się coś niebezpiecznego. Mogą bać się konkretnych sytuacji albo po prostu odczuwać ogólny lęk. Czują się spięte, roztrzęsione i zdenerwowane. Osoby o niskim poziomie lęku są na ogół spokojne i nieustraszone.

Złość

Osoby z wysokim wynikiem w złości wpadają w gniew, gdy sprawy nie idą po ich myśli. Są wyczulone na to, czy są traktowane sprawiedliwie, i czują urazę oraz rozgoryczenie, gdy mają wrażenie, że ktoś je oszukuje. Ta skala mierzy skłonność do odczuwania złości; to, czy dana osoba okazuje irytację i wrogość, zależy od jej poziomu ugodowości. Osoby z niskim wynikiem nie złoszczą się często ani łatwo.

Depresja

Ta skala mierzy skłonność do odczuwania smutku, przygnębienia i zniechęcenia. Osobom z wysokim wynikiem brakuje energii i mają trudności z rozpoczynaniem działań. Osoby z niskim wynikiem są na ogół wolne od takich depresyjnych uczuć.

Nieśmiałość

Osoby nieśmiałe są wyczulone na to, co myślą o nich inni. Obawa przed odrzuceniem i wyśmianiem sprawia, że czują się skrępowane i niekomfortowo w towarzystwie innych. Łatwo się peszą i często odczuwają wstyd. Ich obawy, że inni będą je krytykować lub z nich żartować, są przesadzone i nierealistyczne, ale ich niezręczność i dyskomfort mogą sprawić, że obawy te staną się samospełniającą się przepowiednią. Osoby z niskim wynikiem natomiast nie cierpią z powodu błędnego wrażenia, że wszyscy je obserwują i oceniają. Nie denerwują się w sytuacjach społecznych.

Brak umiaru

Osoby pozbawione umiaru odczuwają silne pragnienia i popędy, którym trudno im się oprzeć. Są zwykle nastawione na krótkotrwałe przyjemności i nagrody, a nie na długofalowe konsekwencje. Osoby z niskim wynikiem nie doświadczają silnych, nieodpartych pragnień, więc nie odczuwają pokusy, by sobie folgować.

Podatność na stres

Osoby z wysokim wynikiem w podatności na stres pod presją lub w stresie odczuwają panikę, zagubienie i bezradność. Osoby z niskim wynikiem w sytuacjach stresowych zachowują większe opanowanie, pewność siebie i jasność myślenia.