برون‌گرایی

برون‌گرایی با درگیری چشمگیر با دنیای بیرون شناخته می‌شود.

برون‌گراها از بودن با دیگران لذت می‌برند، سرشار از انرژی‌اند و اغلب هیجان‌های مثبت را تجربه می‌کنند. آن‌ها معمولاً افرادی پرشور و عمل‌گرا هستند که به فرصت‌های هیجان‌انگیز «بله!» یا «بزن بریم!» می‌گویند. در جمع دوست دارند حرف بزنند، خود را مطرح کنند و توجه را به خود جلب کنند.

درون‌گراها شور، انرژی و سطح فعالیت برون‌گراها را ندارند. آن‌ها معمولاً ساکت، آرام، سنجیده و کمتر درگیر دنیای اجتماعی‌اند. کم‌مشارکتی اجتماعی آن‌ها را نباید به خجالتی بودن یا افسردگی تعبیر کرد؛ فرد درون‌گرا صرفاً به تحریک کمتری نسبت به فرد برون‌گرا نیاز دارد و تنهایی را ترجیح می‌دهد.

استقلال و کم‌حرفی فرد درون‌گرا گاهی با نامهربانی یا تکبر اشتباه گرفته می‌شود. در واقعیت، درون‌گرایی که در بُعد توافق‌پذیری نمرهٔ بالایی دارد، به سراغ دیگران نمی‌رود، اما وقتی کسی به او نزدیک شود کاملاً خوش‌برخورد خواهد بود.

صمیمیت

افراد صمیمی واقعاً دیگران را دوست دارند و احساسات مثبت خود را نسبت به آن‌ها آشکارا نشان می‌دهند. آن‌ها به‌سرعت دوست پیدا می‌کنند و برقراری روابط نزدیک و صمیمانه برایشان آسان است. افراد با نمرهٔ پایین در صمیمیت لزوماً سرد و خصمانه نیستند، اما به سراغ دیگران نمی‌روند و سرد و کم‌حرف به نظر می‌رسند.

جمع‌گرایی

افراد جمع‌گرا همراهی دیگران را محرک و لذت‌بخش می‌یابند و از شور و هیجان جمعیت لذت می‌برند. افراد با نمرهٔ پایین معمولاً در جمع‌های بزرگ احساس خستگی و فشار می‌کنند و به همین دلیل فعالانه از آن‌ها دوری می‌کنند. این افراد لزوماً از بودن با دیگران بدشان نمی‌آید، اما نیاز آن‌ها به خلوت و وقت گذراندن با خود بسیار بیشتر از افرادی است که در این مقیاس نمرهٔ بالایی می‌گیرند.

قاطعیت

افراد با نمرهٔ بالا در قاطعیت دوست دارند نظرشان را صریح بیان کنند، زمام امور را به دست بگیرند و فعالیت‌های دیگران را هدایت کنند. آن‌ها معمولاً در گروه‌ها نقش رهبر را دارند. افراد با نمرهٔ پایین معمولاً زیاد حرف نمی‌زنند و اجازه می‌دهند دیگران فعالیت‌های گروه را کنترل کنند.

سطح فعالیت

افراد فعال زندگی پرشتاب و شلوغی دارند. آن‌ها سریع، پرانرژی و پرتوان حرکت می‌کنند و در فعالیت‌های بسیاری مشارکت دارند. افرادی که در این مقیاس نمرهٔ پایینی می‌گیرند، آهنگ کندتر، آرام‌تر و راحت‌تری را دنبال می‌کنند.

هیجان‌خواهی

افراد با نمرهٔ بالا در این مقیاس بدون سطح بالایی از تحریک به‌سرعت کسل می‌شوند. آن‌ها عاشق نورهای درخشان و شلوغی و هیاهو هستند و احتمالاً اهل خطر کردن و هیجان‌جویی‌اند. افراد با نمرهٔ پایین از سر و صدا و آشوب کلافه می‌شوند و از هیجان‌جویی گریزان‌اند.

شادمانی

این مقیاس خلق و احساسات مثبت را می‌سنجد، نه هیجان‌های منفی را (که بخشی از بُعد روان‌رنجوری هستند). افرادی که در این مقیاس نمرهٔ بالایی می‌گیرند، معمولاً طیفی از احساسات مثبت از جمله خوشحالی، شور و اشتیاق، خوش‌بینی و شادی را تجربه می‌کنند. افراد با نمرهٔ پایین کمتر مستعد چنین روحیهٔ پرانرژی و سرزنده‌ای هستند.